Bana bir masal anlat anne! İçinde tek bir canlı acı çekmesin. Çocukluk ruhumuz çalınmasın. Uçurtmalarımız özgürce dalgalansın. Öksüz kalmasın ruh, beden, şiir, çiçek….

Bir çöl ceylanı, bir özge can olan Leyla, hoyrat ellerde acımasız rüzgarlarca paramparça edilmiş kırgın bir çiçeğe dönüşmesin. Tutkuların kendisini köleleştirmediği, köklerinden koparılarak kendisine ve mazisiyle yabancılaşmayan ;”insan insanın kurdudur” düşüncesiyle hareket etmeyen kahramanlarım olsun isterim. Bu nedenle olsa gerektir ki zaman zaman Atilla İlhan’ın:”O eski heyecan ölür” dizesine sarılıyorum sımsıkı. Çünkü heyecan ölmemeli, sevgi amatör kalmalı, çorak bir rüyaya ve çöle dönüşmemeli ruh. Zira amatörlük emek, işçilik, gözyaşı, sisteme entegre olmama ve her şeye eyvallah etmemektir.

Kim bilir;

Belki yeniden çocuk oluruz.

Olur ya…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s